W Stanach Zjednoczonych w latach 80. XX w. wzrosło zainteresowanie możliwościami poprawy jakości życia zdrowego człowieka, któremu przybywa lat. Jednocześnie zwrócono uwagę na zapobieganie chorobom, ujawniającym się wraz z wiekiem.
Ta idea stała się podstawą tworzenia ośrodków medycznych zajmujących się diagnostyką i terapią zmian zachodzących w organizmie człowieka w trakcie starzenia. W ten sposób powstała nowa dziedzina medycyny, zwana „anti-aging”, dla której nadrzędnym celem stało się udoskonalanie kondycji pacjenta w wieku średnim i starszym. Medycyna ta oprócz wcześniej znanych zabiegów chirurgicznych poprawiających wygląd zewnętrzny zaczęła dostrzegać znaczącą rolę „kosmetyki wewnętrznej”.
Z biegiem lat dziedzina ta poszerzyła zakres swoich zainteresowań, traktując życie pacjenta kompleksowo. W działaniach terapeutycznych zwrócono uwagę na zalecenia dietetyczne (wybór najzdrowszego sposobu żywienia), zestaw codziennych ćwiczeń fizycznych, suplementację witaminową, dobór substancji o działaniu antyoksydacyjnymi enzymów, a także leczenie hormonalne.
Źródłem napędowym stworzenia tej dziedziny medycyny byli sami pacjenci,którzy mając kontakt z szeregiem nowych produktów i metod poprawiających jakość życia, potrzebowali profesjonalnej wiedzy na ten temat.
dr n. med. Anna Modelska-Ziółkiewicz
Czytaj dalej:
- Czy dzięki medycynie „anti-aging” można zapobiegać starzeniu się?
- Czy lekarze praktykujący medycynę „anti-aging” osobiście poddają się tej terapii?
- Na czym polega diagnostyka pacjentów prowadzona w ramach medycyny „anti-aging”?
- W jakim wieku są pacjenci interesujący się medycyną „anti-aging”?
- Wprowadzenie do medycyny „anti-aging”
Możliwość komentowania dla tego wpisu została wyłączona.