Korekcja nosa – Nos stanowi centralną część twarzy. Jego kształt i wielkość decydują o tym jak jest postrzegana ludzka twarz. Bywa, że kształt i wielkość nosa odzwierciedlają charakter człowieka lub też rzutują na to jak dany człowiek jest odbierany przez otoczenie. Twarz, choć inna u każdego człowieka, jest zbiorem tych samych elementów takich jak włosy, brwi, oczy, usta, policzki, broda i szyja. Wiodącą rolę wśród tych elementów odgrywa nos, którego kształt i wielkość powinna harmonijnie z nimi współgrać. Gdy te proporcje zostają zaburzone z powodu defektów wrodzonych, urazów lub chorób wówczas rodzi się w człowieku dyskomfort psychiczny. Chirurgia plastyczna służy temu by przywrócić oczekiwane proporcje nosa względem twarzy. Tego rodzaju korekcje mają także ogromny wpływ na psychikę operowanych osób.

Korekcja nosa – rhinoplastyka

Korekcja nosa zwana rhinoplastyką jest zabiegiem poprawiającym wygląd i proporcje nosa w harmonii z pozostałymi częściami twarzy. Bywa, że jest on wykonywane w celu przywrócenia prawidłowego przepływu powietrza przez nos i poprawy oddychania.

Co może operacja nosa skorygować?

Operacja nosa może skorygować:

• wielkość nosa i jego relacje w stosunku do pozostałych części twarzy
• szerokość grzbietu nosa
• profil nosa, zarówno jego garb jak i zapadnięcie
• czubek nosa, gdy jest bulwiasty, opadający lub zbyt zadarty
• skrzydełka nosa, gdy są zbyt duże lub szerokie
• asymetrię nosa i jego boczne skrzywienie
• ustawienie przegrody nosa
• defekty wrodzone lub pourazowe

U kogo można wykonać korekcję nosa?

Zabieg chirurgicznej korekcji nosa winien być wykonywany w oparciu o osobiste oczekiwania pacjenta. Decydując się na tego rodzaju korekcję należy wystrzegać się opinii osób trzecich i unikać porównań z wyidealizowanym obrazem w tym zakresie.

Zabieg korekcji nosa można wykonać:

• u osób w wieku 16-18 lat, u których zakończył się całkowicie rozwój twarzy
• u osób z dobrym zdrowiem
• u osób niepalących
• u osób posiadających realne oczekiwania co do efektów leczenia

Czego należy oczekiwać podczas konsultacji poprzedzającej zabieg korekcji nosa?

Konsultacja poprzedzająca zabieg korekcji nosa spełnia ogromną rolę w procesie leczenia. Zgłaszając się do chirurga należy się spodziewać rozmowy dotyczącej m/i takich spraw jak:

• powodów podjęcia decyzji o korekcji nosa, oraz indywidualnych oczekiwań
• ogólnego stanu zdrowia, poprzednich operacji oraz uczuleń na leki i substancje
• stosowania leków, witamin, preparatów ziołowych, alkoholu i palenia tytoniu

Ponadto chirurg w czasie konsultacji:

• ocenia ogólny stan zdrowia pacjenta
• ocenia proporcje twarzy pacjenta
• omawia ryzyko związane z zabiegiem
• omawia rodzaj znieczulenia stosowanego podczas zabiegu

Jak się przygotować do zabiegu korekcji nosa?

Przed zabiegiem korekcji nosa należy:

• wykonać zlecona badania laboratoryjne
• zaprzestać palenia tytoniu na 4 tygodnie przed zabiegiem
• nie zażywać Aspiryny i leków zawierających kwas acetylosalicylowy, oraz innych leków zmniejszających krzepliwość krwi
• zapewnić sobie transport do domu oraz opiekę bliskiej osoby w trakcie pierwszych dni po operacji.

Ryzyko związane z zabiegiem korekcji nosa

Decyzja dotycząca zabiegu korekcji nosa jest bardzo indywidualna i powinna uwzględniać ryzyko z nim związane. Do najczęstszych powikłań zalicza się:

• infekcję
• problemy z gojeniem się ran
• krwawienie i powstanie krwiaka
• asymetria nosa
• zmiany w zakresie czucia skóry nosa
• zaburzenia w oddychaniu przez nos
• długotrwała bolesność nosa
• nieregularna powierzchnia skóry nosa
• przetrwały obrzęk nosa i zaburzenia zabarwienia skóry nosa
• zaburzenia w unerwieniu skóry nosa (zdrętwienie)
• zaburzenia w przepływie powietrza przez nos
• przedłużająca się bolesność nosa
• nieregularne blizny w obrębie nosa

Kolejne etapy operacji korekcji nosa

Pierwszy krok – znieczulenie

Pacjent otrzymuje odpowiednie leki celem zapewnienia maksymalnego komfortu podczas operacji. W zależności od wskazań i uzgodnień z lekarzem leczącym zabieg wykonuje się w tzw. dożylnej sedacji, czyli płytkim uśpieniu połączonym ze znieczuleniem miejscowym, lub też przy użyciu pełnego znieczulenia ogólnego.

Drugi krok – nacięcia

Operacja korekcji nosa jest wykonywana w dwojaki sposób:

• techniką zamkniętą – z zastosowaniem niewielkich nacięć wewnątrz nosa
• techniką otwartą – z zastosowaniem cięć wewnątrz nosa w połączeniu z cięciem poprzecznym w okolicy słupka nosa

Poprzez te cięcia miękkie tkanki nosa są unoszone pozwalając na dostęp do takich struktur nosa jak kości i chrząstki.

Trzeci krok – ukształtowanie struktur nosa

W zależności od wskazań struktury nosa (kości i chrząstki) są redukowane lub też odbudowywane przy zastosowaniu przeszczepów chrząstek pobranych z innych części ciała takich jak fragment przegrody nosa, chrząstki małżowiny usznej lub łuku żebrowego. W przypadku korekcji nosa garbatego wypukły garb jest redukowany, a kości nosa są w tej okolicy łączone.

Czwarty krok – korekcja przegrody nosa

Jeśli przegroda nosa jest skrzywiona wówczas dokonuje się jej wyprostowania, co poprawia oddychanie przez nos.

Piąty krok – zszycie ran

Po uformowaniu struktur nosa, skóra i tkanki miękkie są na nich układane, a nacięcia chirurgiczne są zszywane. W przypadku nadmiernie rozbudowanych skrzydełek nosa są one podcinane, a rany są zszywane szwem kosmetycznym.

Szósty krok – stabilizacja nosa

Nos jest pokrywany opatrunkiem plastrowym. W przypadku korekcji struktur kostnych nos jest unieruchamiany przy pomocy niewielkiej łuski gipsowej lub elastomerowej. Od wewnątrz stosuje się stabilizację struktur nosa i przegrody z użyciem odpowiednich tamponów.

Siódmy krok – powrót do normalności

Po operacji występuje obrzęk nosa i policzków. Często pojawia się zasinienie w okolicy powiek dolnych i policzków. Utrzymuje się ono około 2 tygodnie. Obrzęk nosa i okolicy ustępuje w ciągu kilku tygodni. Często obrzęk jest większy rano. W ciągu kolejnych miesięcy kształt nosa ulega stopniowej normalizacji. Ostateczny efekt operacji uzyskuje się po okresie jednego roku.

Chirurg udzieli Ci pełnych i wyczerpujących informacji dotyczących zaleceń pooperacyjnych i terminów niezbędnych kontroli.

Trwałość efektów korekcji nosa

Najczęściej efekty korekcji nosa są trwałe. Jednak w trakcie kolejnych lat skóra, tkanki miękkie i chrząstki nosa mogą ulegać dalszym przemianom, co w dalszej przyszłości może wymagać kolejnych zabiegów korekcyjnych.

Zabiegi korekcji nosa są wykonywane przez dr Andrzeja Bieleckiego – specjalistę chirurga plastyka w ramach własnego Niepublicznego Zakładu Opieki Zdrowotnej.

Artykuły powiązane:

1. Korekcja uszu
2. Korekcja odstających małżowin usznych
3. Korekcja powiek

Podniesienia twarzy i szyi z użyciem nici Silhouette lift polega na chirurgicznym podniesieniu ku górze skóry i tkanki podskórnej twarzy i szyi przy pomocy nici Silhouette Lift bez wycinania nadmiaru skóry.

Nici Silhouette Lift posiadają szereg wchłanianych stożków, które znacznie poprawiają skuteczność podciągania tkanek. Rozmieszczenie stożków na całej długości nici pozwala na równomierne rozłożenie punktów zaczepienia nici w tkankach.

Stożki są skomponowane w 82% z L-Laktydu i w 18% z Glikolidu, które to składniki są wchłaniane w organizmie pod wpływem ciepła i procesu hydrolizy. W ciągu 5 miesięcy absorbowane jest 50% stożków, a po 10-12 miesiącach dochodzi do ich całkowitego wchłonięcia.


W czasie wprowadzania nici w tkankę podskórną stożki osłaniają węzły rozmieszczone równomiernie wzdłuż nici. Gdy następuje pociąganie nici ku górze celem podniesienia tkanek twarzy węzły opierają się o podstawy stożków powodując równomierne działanie napięcia na całej długości nici.


W miejscu zaabsorbowanych stożków dochodzi do rozwoju własnej tkanki łącznej, która powoduje, że efekt podniesienia twarzy utrzymuje się kilka lat.

Silhouette Lift – Wskazania

Zabieg wykonuje się najczęściej u osób z nadmiernie luźną skórą twarzy i szyi, u osób młodych wymagających lepszej projekcji okolicy policzków, w przypadku zbytnio zaznaczonych fałdów nosowo wargowych lub wyraźnych „linii marionetki”, przy umiarkowanym opadaniu twarzy z zaznaczonymi tzw. „chomikami” i celem korekcji opadającej szyi. Przy pomocy tego zabiegu można poprawić obrys brwi poprzez ich uniesienie. Z zabiegu skorzystają także mężczyźni, zwłaszcza łysiejący, u których ukrycie blizn po klasycznym zabiegu face-liftingu może być kłopotliwe. Zabieg podniesienia twarzy z użyciem nici Silhouette Lift jest także stosowany przy korekcji asymetrii twarzy spowodowanej porażeniem nerwu twarzowego.

Silhouette Lift – Przygotowanie do zabiegu

Zabieg z użyciem nici Silhouette Lift może być wykonany jedynie u osób z dobrym zdrowiem. Nie powinno się go wykonywać u osób chorujących na cukrzycę, nadciśnienie tętnicze i poważne choroby serca. Przed zabiegiem należy poinformować lekarza o wszystkich przebytych chorobach i zabiegach operacyjnych oraz o ewentualnych reakcjach na znieczulenie i same zabiegi. Należy wykonać wszystkie zlecone przez lekarza badania i dostarczyć je do kliniki najpóźniej na trzy tygodnie przed zabiegiem. W ciągu dwóch tygodni przed zabiegiem nie należy zażywać Aspiryny oraz leków zawierających kwas acetylosalicylowy i witaminę E. W dniu poprzedzającym zabieg nie należy pić mocnej kawy i alkoholu. Głowę należy umyć wieczorem przed zabiegiem lub rano w dniu zabiegu. W przypadku gdy zabieg będzie wykonywany w znieczuleniu ogólnym należy w tym dniu być na czczo, to znaczy nic nie jeść i nic nie pić.

Silhouette Lift – Znieczulenie

Zabieg z użyciem nici Silhouette Lift jest wykonywany najczęściej w znieczuleniu miejscowym. W wybranych przypadkach zabieg wykonuje się w znieczuleniu ogólnym. Pacjent jest wówczas pod opieką doświadczonego zespołu anestezjologicznego.

Silhouette Lift – Zabieg

Zabieg podniesienia twarzy i szyi z użyciem nici Silhouette Lift może być wykonywany oddzielnie lub w połączeniu z innymi korekcjami twarzy takimi jak liposukcja, przeszczep tkanki tłuszczowej czy użycie wypełniaczy.

Celem wykonania zabiegu podniesienia twarzy zostają wykonane cięcia skórne w obrębie skóry owłosionej okolicy skroni, dla podniesienia brwi cięcia są zlokalizowane w okolicy czołowej powyżej linii włosów, a w przypadku liftu szyi cięcia znajdują się w okolicy za małżowiną uszną. Cięcia te są najczęściej długości 2 cm, a powstałe po nich blizny nie są widoczne. Następnie w obrębie tkanki podskórnej twarzy i szyi zostają przeprowadzone szwy Silhouette Lift, które są przyszywane do powięzi głębokiej głowy. Skóra i tkanka podskórna twarzy i szyi zostaje w ten sposób podniesiona.

Po operacji okolica operowana jest pokryta opatrunkiem plastrowym na okres 3-5 dni.

Podkreślenia wymaga fakt, że szwy Silhouette Lift są szwami niewchłanialnymi i pozostają w tkance podskórnej twarzy i szyi przez okres całego życia. Natomiast stożki podtrzymujące tkankę podskórną ulegają wchłonięciu w ciągu 10-12 miesięcy.

Silhouette Lift – Po zabiegu

Po zabiegu pacjent pozostaje najczęściej w klinice jedną dobę. Okolica operowana może być umiarkowanie bolesna i opuchnięta. Możliwe jest wystąpienie umiarkowanych zasinień okolicy operowanej. Objawy te ustępują najczęściej w ciągu 7 dni. Okolice operowanej twarzy lub szyi są pokryte opatrunkiem plastrowym, który jest zdejmowany po okresie 3-5 dni. W pierwszym dniu po operacji należy spożywać jedynie potrawy płynne, a przez okres jednego tygodnia po zabiegu nie należy otwierać szeroko ust. Powinno się spożywać posiłki o miękkiej konsystencji. Po tygodniu zdejmowane są szwy skórne oraz zalecany jest umiarkowany masaż okolic operowanych. Powrót do pracy następuje najczęściej po tygodniu.

Ostateczny efekt zabiegu jest oceniany po okresie 1 miesiąca. Utrzymuje się on kilka lat. Skuteczność zabiegu zależy zarówno od techniki operacyjnej jak i od indywidualnych cech ciała pacjenta.


Silhouette Lift – Powikłania

W wyniku zabiegu pozostają w miejscach operowanych trwałe blizny, których kolor, jakość i szerokość zależą zarówno od techniki operacyjnej jak i od indywidualnych cech skóry pacjenta. W każdym przypadku istnieje ryzyko poszerzenia się blizny do wymiaru kilku milimetrów.

Po operacji mogą wystąpić bóle twarzy oraz obrzęk twarzy, który może się utrzymywać około jednego tygodnia po zabiegu.

Jak każdy zabieg chirurgiczny także Silhouette Lift jest obarczony ryzykiem powikłań, w szczególności takich jak:

• zasinienie, krwawienie i rozwój krwiaka w okolicy operowanej
• gromadzenie się płynu pod skórą okolicy operowanej
• stan zapalny rany oraz pod skórą okolicy operowanej
• nieregularna powierzchnia skóry okolic operowanych
• wyczuwalność szwów pod skórą
• asymetria twarzy
• przedłużona w czasie bolesność policzków i skroni

Powyższe powikłania występuje częściej u osób palących papierosy.
Większość powikłań jest niegroźnych i ustępuje po zastosowaniu odpowiedniego leczenia.

Artykuły powiązane:

1. Podniesienie twarzy – face-lift
2. MACS Lift

Korekcja powiek (nazwana przez lekarzy blepharoplastyką) jest zabiegiem chirurgicznym poprawiającym opadające powieki górne i tzw. „worki” pod oczami, które powodują nie tylko starszy i bardziej zmęczony wygląd twarzy ale czasem ograniczają pole widzenia.

Zabieg ten nie eliminuje natomiast ciemnych zabarwień powiek dolnych (podkrążone oczy), zmarszczek w kątach oczu („kurzych łapek”) i opadających brwi.

Blepharoplastyka może być wykonywana jako oddzielna procedura lub też w połączeniu z takimi zabiegami jak podniesienie twarzy (face-lift) lub podniesienie brwi.

Jeśli rozważasz korekcję powiek, te informacje pozwolą Ci lepiej zrozumieć istotę tego zabiegu – kiedy jest on wskazany, na czym polega i jakich rezultatów możesz się spodziewać.

Nie znajdziesz tu odpowiedzi na wszystkie pytania, bowiem wiele zależy od indywidualnych cech każdego pacjenta. Stąd nie wahaj się wyjaśnić swoich wątpliwości podczas konsultacji z naszym chirurgiem.

U kogo wskazany jest zabieg korekcji powiek

Korekcja powiek (blepharoplastyka) może poprawić zarówno Twój wygląd jak i samopoczucie, ale nie koniecznie doprowadzić do stanu idealnego, a tym bardziej spowodować, że otoczenie będzie traktować Cię w odmienny sposób. Zanim podejmiesz ostateczną decyzję co do operacji przemyśl dokładnie swoje oczekiwania i przedyskutuj je z naszym chirurgiem.

Najlepszymi kandydatami do chirurgicznej korekcji powiek są zarówno mężczyźni jak i kobiety cieszący się dobrym zdrowiem, psychicznie zrównoważeni, których oczekiwania co do efektów są realne. Większość z nich jest w wieku powyżej 35 lat. Zdarzają się jednak pacjenci młodsi, u których rodzinnie występują „worki pod oczami”.

Są choroby, które zwiększają ryzyko zabiegu korekcji powiek. Zalicza się do nich nadczynność tarczycy, chorobę Graves-Bassedova, zespół suchych oczu spowodowany niewydolnością gruczołów łzowych, nadciśnienie tętnicze, choroby serca i cukrzycę.

Szczególnej uwagi wymagają pacjenci chorujący na jaskrę i odwarstwienie siatkówki. Wskazana jest u nich konsultacja okulistyczna.

Ryzyko związane z operacją

Jeśli zabieg jest wykonywany przez doświadczonego chirurga, wówczas powikłania zdarzają się rzadko i są niewielkie. Oczywiście, zawsze istnieje ryzyko wystąpienia infekcji, czy niekorzystnej reakcji na znieczulenie. Wystąpienie obrzęku i zasinienia powiek po zabiegu jest częstą sprawą ustępującą w ciagu 7-14 dni. Czasami pacjenci zgłaszają niewielkie zaburzenia wzroku jak podwójne lub zamazane widzenie. Dolegliwości te ustępują najczęściej po kilku dniach. Bywa, że rany pooperacyjne goją się odmiennie po obu stronach.

Do rzadkich powikłań należy zaburzenie zamykania powiek lub wywinięcie powieki dolnej (ectropion). Jeśli nie ustępują one po 2-4 tygodniach wówczas wskazane jest leczenie naprawcze.

Przestrzeganie zaleceń lekarskich przed- i pooperacyjnych zdecydowanie zmniejsza prawdopodobieństwo wystąpienia powikłań

Planując zabieg operacyjny

Niezmiernie ważna jest wstępna konsultacja z chirurgiem. Pamiętaj poinformować go o wszystkich swoich dolegliwościach i przebytych chorobach. Równie ważna jest informacja dotycząca przyjmowanych leków i witamin, oraz palenia tytoniu.

Jeśli leczysz się u okulisty, używasz szkieł kontaktowych lub nosisz okulary wówczas poinformuj o tym naszego chirurga. Zdecyduje on czy wskazana będzie dodatkowa konsultacja okulistyczna.

Konsultacja służy dokładnemu omówieniu oczekiwań pacjenta oraz ocenie stanu powiek. W jej wyniku razem z chirurgiem podejmiesz decyzję co do zakresu korekcji powiek, czy operować zarówno powieki górne i dolne, czy tylko jedne z nich, czy zabieg uzupełnić innymi procedurami poprawiającymi oprawę oczu.

Otrzymasz informację dotyczącą istoty zabiegu, zastosowanego znieczulenia i ryzyka związanego z leczeniem korekcyjnym. Pamiętaj omówić z chirurgiem swoje oczekiwania i wyjaśnić wszystkie nurtujące Cię wątpliwości.

Jak przygotować się do operacji

Nasz chirurg udzieli Ci pełnych wskazówek przedoperacyjnych, szczególnie dotyczących jedzenia, picia alkoholu i palenia tytoniu, oraz stosowania lekarstw i witamin. Nie zażywaj Aspiryny i Vitaminy E na 10 dni przed zabiegiem.

Kobiety nie powinny być operowane w czasie trwania miesiączki.

Korekcja powiek jest wykonywana najczęściej w trybie ambulatoryjnym i jedynie w szczególnych przypadkach pacjent pozostaje po zabiegu w szpitalu.

Pamiętaj zapewnić sobie transport do domu po zabiegu oraz niezbędną pomoc w ciągu kolejnych dni.

Znieczulenie

Korekcja powiek jest wykonywana najczęściej w znieczuleniu miejscowym.

Pacjent często otrzymuje doustnie lek, który powoduje, że jest zrelaksowany i spokojny podczas zabiegu.

Zabieg

Blepharoplastyka zwykle trwa od jednej do trzech godzin, zależnie od zakresu operacji. Najczęściej korekcja powiek górnych jest wykonywana w pierwszej kolejności.

W przypadku typowej operacji chirurg wykonuje cięcia w przebiegu naturalnych załamków powiek górnych i bezpośrednio pod rzęsami powiek dolnych. Cięcia wychodzą poza kąt oka, ale są zlokalizowane w obrębie naturalnych zmarszczek tzw. „kurzych łapek”. Poprzez te nacięcia chirurg odpreparowuje fragment skóry, usuwa nadmiar tkanki tłuszczowej i redukuje nadmiar skóry. Cięcia są zszywane przy pomocy bardzo cienkich szwów.

Po operacji

Po operacji Twoje powieki będą zdrętwiałe i napięte. Po ustąpieniu znieczulenia możesz odczuwać umiarkowany ból, który można opanować przy pomocy doustnych leków przeciwbólowych.

W ciągu kolejnych dni wskazane jest stosowanie zimnych kompresów w okolicy powiek celem redukcji obrzęku i siniaków. Rozmiar zasinień jest zmienny osobniczo – największe siniaki występują w ciągu pierwszego tygodnia i następnie stopniowo ulegają wchłonięciu.

Wielokrotnie zalecane jest stosowanie kropli celem zmniejszenia uczucia pieczenia i swędzenia oczu. W pierwszych tygodniach po zabiegu możesz odczuwać większe łzawienie oraz wzmożoną wrażliwość na światło.

Szwy są najczęściej zdejmowane po 5-7 dniach.

W okresie pooperacyjnym jest zapewniony stały kontakt telefoniczny z naszym chirurgiem.

Powrót do normy

Oglądanie telewizji i czytanie książek jest możliwe już w pierwszej dobie po operacji.

Jeśli używasz soczewek kontaktowych to należy się wstrzymać z ich zakładaniem przez pierwszy tydzień po operacji.

Większość pacjentów powraca do aktywnego życia w ciągu 10 dni po zabiegu. Kobiety mogą po tygodniu stosować delikatny makijaż powiek. W przypadku przebywania na słońcu wskazane jest używanie okularów przeciwsłonecznych przez kilka tygodni.

Przez okres trzech tygodni należy wstrzymać się od uprawiania sportu i intensywnych ćwiczeń fizycznych. W pierwszym tygodniu po operacji nie należy spożywać alkoholu.

Twój nowy wygląd

Gojenie jest procesem stopniowym stąd blizny pooperacyjne mogą być zaróżowione nawet kilka miesięcy. Gdy staną się blade, wówczas najczęściej są całkowicie niezauważalne.

Natomiast efekty operacji utrzymują się przez wiele lat nadając twarzy młody i pogodny wygląd.

Właściwa pielęgnacja skóry twarzy i wystrzeganie się palenia tytoniu dodatkowo wspomagają skuteczności leczenia.

Artykuły powiązane:

1. Korekcja uszu
2. Korekcja odstających małżowin usznych
3. Korekcja nosa

W kategorii korekcja uszu Klinika została sklasyfikowana na 1. miejscu w rankingu tygodnika „Wprost” („Terapia plastyczna” Tygodnik „Wprost”, Nr 1222 (14 maja 2006)).

Korekcja uszu, zwana otoplastyką, wykonywana jest zwykle w przypadkach uszu odstających i polega na odpowiednim modelowaniu chrząstek małżowiny usznej. Jest to jeden z najczęściej wykonywanych zabiegów chirurgii estetycznej u dzieci.

Odstające małżowiny uszne zdarzają się aż u 5% populacji. Defekt ten najczęściej jest obustronny, rzadziej jednostronny i częściej dotyczy dziewcząt. W większości przypadków operacja wykonywana jest u dzieci w wieku pomiędzy siódmym, a czternastym rokiem życia. Uważa się, że do siódmego roku życia ucho jest już całkowicie wykształcone, a im wcześniej przeprowadzi się operację korekcyjną, tym w mniejszym stopniu naraża się dziecko na dokuczliwości i wyśmiewanie ze strony rówieśników.

Korekcja małżowin usznych może być wykonywana również u dorosłych i generalnie nie ma żadnego dodatkowego ryzyka w przypadku zabiegu operacyjnego u starszych pacjentów.

Jeżeli zastanawiasz się nad korekcją uszu u siebie lub u swojego dziecka, ta informacja będzie pomocna w zrozumieniu procedury – kiedy i w jakich przypadkach można operację wykonać, jak przebiega proces leczenia i jakiego rezultatu można oczekiwać.

Oczywiście informacja ta nie odpowie na wszystkie Twoje pytania, ponieważ wiele zależy od indywidualnych cech każdego pacjenta. Jeśli masz jakiekolwiek wątpliwości, nie wahaj się wyjaśnić je podczas konsultacji z naszym chirurgiem.

Powikłania i ryzyko

Jeżeli zabieg przeprowadza wykwalifikowany i doświadczony chirurg to powikłania są rzadkie, a ryzyko minimalne. Pomimo to, jak przy każdej operacji również korekcja uszu związana jest z ryzykiem i mogą jej towarzyszyć specyficzne powikłania.

W małym procencie przypadków może zdarzyć się krwiak w miejscu cięcia, czyli tylnej okolicy ucha. Może on ulec samoistnemu wchłonięciu bądź można usunąć go przy pomocy igły.

Rzadko może zdarzyć się także infekcja chrząstki małżowiny usznej, co w konsekwencji powoduje powstanie mniej estetycznej blizny na tylnej powierzchni ucha. Taka infekcja zwykle wymaga antybiotykoterapii, rzadziej konieczna jest interwencja chirurgiczna.

Wskazania

Większość chirurgów zaleca by rodzice dziecka z odstającymi uszami zwracali uwagę na jego odczucia. Nie należy bowiem nakłaniać dziecka do zabiegu chirurgicznego, jeżeli nie chce ono zmiany swojego wyglądu. Dzieci, które czują się skrępowane z powodu swoich uszu i chcą wykonać zabieg, zdecydowanie lepiej współpracują podczas zabiegu i są szczęśliwsze widząc ostateczny efekt.

Podczas konsultacji, nasz chirurg zbada Twoje dziecko lub Ciebie, jeżeli planujesz zabieg u siebie, i zaleci odpowiednią technikę zabiegu. Chirurg poinformuje Cię również, jak przygotować się do zabiegu.

Korekcja uszu

W naszej klinice korekcja uszu zwykle przeprowadzana jest ambulatoryjnie. Czasami, nasz chirurg może zalecić pozostanie w klinice na jedną noc.

Znieczulenie

Jeżeli Twoje dziecko jest małe to chirurg może zalecić znieczulenie ogólne, tak więc dziecko będzie spało podczas zabiegu. W przypadku dzieci starszych lub osób dorosłych, preferujemy znieczulenie miejscowe połączone z podaniem leków sedatywnych tuż przed zabiegiem, tak by pacjent nie spał, ale był zrelaksowany.

Zabieg chirurgiczny

Zabieg korekcji odstających uszu trwa zwykle półtorej godziny. Jeżeli uszy wymagają większej korekty, wówczas trwa nieco dłużej. Technika zabiegu uzależniona jest o rodzaju zmian. Chirurg wykonuje niewielkie nacięcie skóry na tylnej powierzchni ucha, a następnie odpreparowuje skórę by odsłonić chrząstkę. W dalszej kolejności nacina chrząstkę i wygina ją ku tyłowi. Założone podczas zabiegu szwy niewchłanialne utrzymują nowy kształt małżowiny usznej. Czasem, przy grubszej i masywniejszej chrząstce, chirurg może usunąć jej niewielki fragment w celu uzyskania bardziej naturalnego wyglądu fałdu grobelki.

Inna technika, stosowana w przypadku drobnych i delikatnych uszu, wymaga niewielkiego nacięcia skóry na tyle ucha, usunięcia skóry i założenia szwów wyginających chrząstkę do tyłu. Uzyskuje się w ten sposób zmianę kształtu chrząstki bez usuwania jej fragmentu.

W większości przypadków korekcja uszu pozostawia niewielką bliznę na tylnej powierzchni ucha, która z czasem staje się niewidoczna.

Rekonwalescencja

Zarówno dorośli jak i dzieci bezpośrednio po zabiegu mogą czuć się rozkojarzeni przez kilka godzin. W takich przypadkach zalecamy pozostać w klinice przez pewien czas, aż do całkowitego zniknięcia działania znieczulenia.

Na uszy zakładamy opatrunek z maścią antybiotykową i głowę zawijamy bandażem elastycznym by zapewnić lepsze ukształtowanie małżowin usznych i ich gojenie. Tuż przed zabiegiem i trzy dni po zalecamy doustny antybiotyk. Przez kilka dni może być odczuwane pulsowanie i niewielka bolesność, ale dolegliwości te ustępują po zażyciu odpowiednich lekarstw. Przez tydzień nie wolno myć głowy i należy wyłączyć się z życia szkolnego, zawodowego i towarzyskiego. Zimowe i letnie wakacje są najlepszym okresem do wykonywania tego rodzaju zabiegu u dzieci.

Po siedmiu dniach, podczas kontroli w klinice, opatrunek jest zdejmowany, a szwy skórne usuwane. Uszy mogą być nieco opuchnięte i zaczerwienione. Objawy te ustępują po dwóch, trzech dniach. Większość dorosłych osób może wrócić do pracy po siedmiu dniach od zabiegu. Dzieci zwykle wracają do szkoły po siedmiu, dziesięciu dniach po operacji. Zalecamy szczególną ostrożność podczas gier i zabaw na boisku. Wskazane jest wówczas noszenie opaski na głowie, chroniącej uszy przed przypadkowym odgięciem. Zalecamy też spanie w opasce przez sześć miesiący po zabiegu.

Chrząstka małżowiny usznej przebudowuje się w okresie dwóch do sześciu miesięcy. Po tym okresie czasu staje się ona twardsza, elastyczna i odporna na zniekształcenia.

Czasami, korekcja może spowodować pozostawienie przerosłych blizn, co stanowi znacznie większy problem niż nieprawidłowa wielkość lub kształt ucha. Zapytaj naszego chirurga o sposób leczenia w takich przypadkach.

Oczekiwania

Większość pacjentów, zarówno młodych jak i starszych, niecierpliwie oczekuje wyniku zabiegu. Pamiętaj, że celem zabiegu jest uzyskanie poprawy, a nie perfekcyjnego wyglądu. Nie oczekuj, że obie małżowiny uszne będą idealnie symetryczne. Drobna asymetria twarzy jest zjawiskiem naturalnym i dotyczy także małżowin usznych.

Przedyskutowanie wszystkich wątpliwości z naszym chirurgiem przed operacją, pozwoli Tobie na lepsze zrozumienie zagadnień związanych z korekcją uszu i zwiększy stopień zadowolenia z efektów leczenia.

Artykuły powiązane:

1. Korekcja odstających małżowin usznych
2. Korekcja powiek
3. Korekcja nosa

Toksyna botulinowa – mechanizm działania

Mechanizm działania toksyny botulinowej polega na zahamowaniu wydzielania neurotransmitera zakończeń nerwowych, czyli acetylocholiny w obrębie połączeń nerwowo-mięśniowych, czego rezultatem jest rozkurcz i rozluźnienie mięśnia, a więc jego relaksacja. Toksyna botulinowa hamuje również wydzielanie gruczołów potowych, zmniejsza bóle, a szczególnie ma wpływ na zespoły bólowe połączone z napięciem mięśni np. napięciowe i migrenowe bóle głowy.

Rodzina neurotoksyn botuliny, która popularnie zwana jest jadem kiełbasianym i jest najsilniejszą naturalną toksyną, zawiera siedem jej typów. Wszystkie wchodzą w reakcje z acetylocholiną zakończeń nerwowych, a różnią się między sobą wielkością cząsteczki, biosyntezą i mechanizmem reakcji komórkowej. Toksyna typu A jest z nich najsilniejsza i to ona znalazła tak szerokie zastosowanie w klinice. Występuje pod dwoma nazwami: Dysport (Ipsen Ltd) i Botox Cosmetic (Allergan).

Wskazania i przeciwwskazania

Po raz pierwszy toksyna botulinowa, produkowana przez bakterie Clostridium Botulinum została wykorzystana przez Scott’a  w 1973 roku Scott w celu wykonania blokady neuro-mięśniowej. Początkowo znalazła ona zastosowanie w leczeniu szyjnych dystonii, spazmów mięśniowych, porażeń nerwów twarzy, a szczególnie nerwu VII, tików nerwowych, zeza i kurczu powiek, a także nietrzymania moczu.

Dopiero od kilku lat używana jest w chirurgii estetycznej i służy w terapii zmarszczek mimicznych twarzy (tzn. zmarszczek dynamicznych uzależnionych od działających mięśni), szczególnie 1/3 górnej części, czyli czoła, okolic brwi i tzw. kurzych łapek. Rzadziej natomiast podaje się ją w okolice ust, brody, szyi oraz fałdów nosowo-wargowych. Wprowadzenie toksyny w chirurgii estetycznej spowodowało rozwój nowej ery procedur niechirurgicznych.

W ostatnich latach rozszerzono wskazania do podawania toksyny, a mianowicie stosuje się ją także w leczeniu:

• nadpotliwości dłoni, stóp i pach,
• migrenowych, napięciowych i chronicznych bólów głowy,
• spazmowych bólów mięśniowych głównie szyi, karku (tzw. kręcz szyi) i pleców,
• blizn pooperacyjnym i napięcia mięśni piersiowych np. po wprowadzeniu protez powiększających biust.

Przeciwwskazaniami do stosowania toksyny botulinowej są: ciąża, karmienie piersią i nużliwość mięśni.

Leczenie nadpotliwości stóp, dłoni i pach

Spocone dłonie czy pachy to relatywnie częsty problem powodujący dyskomfort pacjentów i ich otoczenia. Toksyna botulinowa podana w te okolice miejscowo wpływa na gruczoły potowe zahamowując wydzielanie przez nie potu. By zmniejszyć dolegliwości podawania zastrzyków w tak bolesne okolice ciała można zastosować miejscowe znieczulenie w postaci maści (np. EMLA), odcinkowe znieczulenie dożylne, blokady nerwowe lub okłady z lodu.

Migrenowe bóle głowy

Bóle głowy dzielimy na migrenowe i niemigrenowe (np. napięciowe i ściskające). Migrena dotyczy głównie kobiet w wieku pomiędzy 25 a 55 rokiem życia i często występuje rodzinnie. Jest to ból dominujący, zazwyczaj jednostronny, częściej występuje w dzień jako atak i trwa z reguły od 4 do 72 godzin. U dzieci zwykle krótko, a u dorosłych dłużej. Bólom migrenowym towarzyszą objawy neurologiczne w postaci nudności, wymioty, światłowstrętu, łzawienia i zaczerwienienia oczu oraz kataru nosa.

Leczenie

Podstawowym warunkiem podawania toksyny botulinowej jest zasada utrzymania maksymalnej dawki toksyny podczas jednego zabiegu, zachowanie odstępów pomiędzy sesjami podań oraz odpowiednia ograniczona liczba zabiegów w roku. Czasem tylko w leczeniu tego samego obszaru można powtórzyć wstrzyknięcie po miesiącu, lecz w dużo mniejszej dawce np. w korekcji asymetrii. Określono bowiem jednorazową dawkę podania toksyny (60 do 100j. podczas jednego zabiegu), nie więcej niż 2-3 razy w roku w odstępach 4-6 miesięcy. Toksyna po wstrzyknięciu rozlewa się w promieniu 1 – 3 cm od miejsca wkłucia. Poczatek działania toksyny widoczny jest po 72 godzinach od wstrzyknięcia preparatu. Pełen efekt uzyskuje się po 2 tygodniach, a utrzymuje się on od 5 do 6 miesięcy, stąd konieczność powtarzania terapii.

Pomimo dużego bezpieczeństwa stosowania toksyny botulinowej mogą zdarzyć się przejściowe objawy uboczne w postaci nieznacznego bólu podczas iniekcji, zaczerwienienia lub małych krwiaków w miejscu wstrzyknięcia, czy nieznacznego przejściowego obrzęku tych okolic i bólu głowy kilka dni po ostrzyknięciu.

Powikłania

Obecnie powikłania po podaniu toksyny botulinowej zdarzają się niezwykle rzadko. Praktycznie można podzielić je na miejscowe (opadanie powieki górnej – ptosis, zaczerwienie, niepełny efekt, asymetria, ból i obrzęk miejsc wkłuć), immunologiczne i ogólne.

Do najczęstszych należą powikłania miejscowe, a według literatury najczęściej wśród nich zdarza się opadanie powiek górnych, bo aż w 5,4% przypadków zastosowania botuliny w okolicach pomiędzy brwiami (tzw. glabella). Opadanie powiek górnych może pojawić się, gdy nieprawidłowo zostanie podany lek tzn. zbyt nisko lub zbyt duża dawka, bądź gdy ostrzyknięcie zmarszczek czoła połączy się z innym zabiegiem np. korekcją powiek górnych lub przeszczepem włosów, które to zabiegi związane są ze znacznym obrzękiem czoła. Zaczerwienienie skóry jako drugie pod względem częstości występowania powikłanie zależy głównie od pewnego rodzaju wrażliwosci osobniczej pacjenta, używanych przez niego leków czy zwiększonego unaczynienia skóry w miejscach podań.

Natomiast nieznaczne opuchnięcie czoła, bolesność, uczucie napięcia lub ściągania oraz punktowe zaczerwienienie to naturalna reakcja na iniekcję toksyny, a objawy te ustępują najdalej po trzech dniach od zabiegu.

Powikłania immunologiczne i ogólne jak: mdłości, wymioty, gorączka, wysypka oraz reakcje nadwrażliwości występują niezwykle rzadko. Toksyna botulinowa zastosowana  zbyt często lub w większych dawkach, niż podano w zaleceniach, może spowodować wytworzenie przeciwciał przeciw białkom neurotoksyny, co zmniejsza efekt jej działania.

Ostrzyknięcia toksyną botulinową z powodu małej inwazyjności i znacznego bezpieczeństwa jej stosowania, są obecnie najpopularniejszymi zabiegami niechirurgicznymi w korekcji zmarszczek twarzy.

Artykuły powiązane:

1. Toksyna botulinowa – zastosowanie i powikłania

Kwas hialuronowy jest głównym składnikiem preparatów takich jak: Surgiderm, Voluma. Są to preparaty syntetyczne, nie powodujące uczuleń. Stosowane do wypełniania powierzchownych i głębokich zmarszczek twarzy oraz zagłębień i jej asymetrii. Wszystkie preparaty ulegają wchłonięciu od 6 do 24 miesiący po wstrzyknięciu. W celu uzyskania trwalszego efektu, zabieg należy powtarzać.

Kwas hialuronowy jest naturalnym polisacharydem stanowiącym istotny element strukturalny skóry, tkanki podskórnej, tkanki łącznej oraz tkanki mazi stawowej. Starzejąca się skóra zawiera coraz mniej naturalnego kwasu hialuronowego. Podanie jego syntetycznego odpowiednika powoduje, że skóra w miejscach wstrzyknięć staje się sprężysta, bardziej napięta, a owal twarzy wygładza się.

NOWOŚĆ – Ostatnio pojawił się nowy kwas hialuronowy o nazwie Voluma, którego trwałość utrzymuje się od 18 do 24 miesięcy.

Zabieg wstrzykiwania preparatów pod skórę wykonuje się zwykle w znieczuleniu miejscowym. Polega on na wstrzykiwaniu odpowiedniego preparatu śródskórnie lub podskórnie w celu wypełnienia odpowiednio powierzchownych lub głębokich zmarszczek skóry twarzy. Wszystkie wyżej wymienione preparaty stosuje się do zmarszczek statycznych starzejącej się i wiotczejącej skóry, spowodowanych działaniem sił grawitacyjnych. Najczęściej są to zmarszczki pionowe i poziome okolicy czoła i brwi, fałdy nosowo – wargowe, zmarszczki pionowe górnej wargi czy promieniste zmarszczki wokół ust. Efekt wypełnienia jest widoczny natychmiast po wstrzyknięciu. Bezpośrednio po zabiegu miejsce wstrzyknięć jest lekko zaczerwienione i nieco bolesne. Przez 2 – 3 dni może być zauważalne niewielkie opuchnięcie oraz odczuwane pieczenie lub swędzenie i pobolewanie okolic operowanych.

Artykuły powiązane:

1. Przeszczep tkanki tłuszczowej
2. Podniesienie twarzy – face-lift

Minimal Access Cranial Suspension Lift (MACS Lift)

MACS Lift jest najnowszą techniką podnoszenia skóry twarzy. Zasadą operacji jest nacięcie oraz odpreparowanie skóry.

Układ powięziowo -mięśniowy twarzy unoszony jest przy pomocy dwóch, trzech szwów, a nadmiar skóry usuwany. Operacja przeprowadzana jest w znieczuleniu miejscowym lub ogólnym. Okres rekonwalescencji jest krótki, zwykle jednotygodniowy.

Blizny przebiegają w obrębie skóry owłosionej oraz na niewielkim odcinku przed uchem. Po okresie kilku tygodni stają się prawie niedostrzegalne. Po operacji pozostaje się jedną lub dwie doby w klinice. Po zabiegu zakładany jest opatrunek wokół głowy, który utrzymywany jest przez 1 – 2 dni. Obrzęki utrzymują się około 4 – 5 dni, zasinienia w okolicach kątów żuchwy 6 – 7 dni. Szwy po operacji usuwa się po 6 i 8 dniach.

Artykuły powiązane:

1. Podniesienie twarzy – face-lift
2. Silhouette Lift

W przypadku starzejącej się twarzy następuje stopniowe wiotczenie systemu powięziowego, powodującego stopniowe opadanie policzków, połączone ze zmianą obrysu twarzy i pogłębianiem się zmarszczek, szczególnie fałdów nosowo-wargowych. W takich przypadkach wykonuje się operację podciągnięcia tkanek miękkich twarzy poprawiającą wygląd i usuwającą ewidentne oznaki starzenia się, którymi są zmarszczki oraz zwiotczenie skóry na twarzy i szyi.

Artykuły powiązane:

1. Kwas hialuronowy
2. MACS Lift
3. Peeling – Abrazja skóry twarzy

Przeszczep własnej tkanki tłuszczowej stosuje się celem wypełnienia głębszych zmarszczek, różnego rodzaju ubytków tkanek miękkich twarzy i innych okolic ciała, a także powiększenia ust.

Zabieg przeprowadza się w znieczuleniu miejscowym, a u bardziej wrażliwych osób można wcześniej zastosować maść znieczulającą Emla. Polega on na pobieraniu przy pomocy odpowiednich sond tkanki tłuszczowej z takich okolic ciała jak brzuch, biodra, pośladki, kolana i wszczepieniu jej w okolice zagłębień i zmarszczek twarzy, szczególnie w fałdy nosowo-wargowe. Przez kilka dni po zabiegu zauważalny jest dość duży obrzęk okolic operowanych oraz widoczne są drobne siniaki. Po 3 – 4 dniach objawy te mijają. Około 60 do 70% przeszczepionej tkanki tłuszczowej ulega wygojeniu dając trwały efekt wypełnienia. Przy głębszych zmianach w celu uzyskania lepszego efektu, zabieg taki należy powtórzyć po 2 – 3 miesiącach.

Artykuły powiązane:

1. Kwas hialuronowy
2. Podniesienie twarzy – face-lift
3. Silhouette Lift

Chociaż odstające uszy są najczęściej występującą wadą wrodzoną w obrębie głowy i szyi, to u zaledwie 8% operowanych pacjentów stwierdzono rodzinne jej występowanie. Odstające małżowiny uszne dotyczą ok. 5% populacji.

Stanowią one wyłącznie problem natury estetycznej i rzadko towarzyszą im inne wady. U 61% dzieci wada ta jest widoczna zaraz po urodzeniu, niezależnie od płci. Zwykle wada jest obustronna, rzadziej jednostronna i częściej występuje u płci żeńskiej. Wada odstających małżowin usznych opisana przez Lucketta polega na niewykształceniu odpowiedniego fałdu grobelki (antihelix), występowaniu dużej i głębokiej muszli usznej (concha) oraz nieprawidłowym zakończeniu brzegu obrąbka (helix). Często towarzyszy jej też nieprawidłowa budowa płatka ucha.

Po raz pierwszy technikę korekcji małżowin usznych opisali Sushruta i Tagliacozzi. Przełom w otoplastyce nastąpił w 1848 roku, kiedy to Dieffenbach opisał technikę naprawczą niedorozwiniętego ucha (microtia). W 1881 roku Ely w celu zausznej korekcji odstających małżowin usznych usunął pasek skórny z kąta małżowinowo-czółenkowego na tylnej powierzchni ucha, a Keen zmodyfikował tę technikę tak, by blizna była jak najmniejsza. Kolejny wiek przyniósł dalsze rozwiązania techniczne. Od 1940 roku zabieg korekcji odstających małżowin usznych polegał na usuwaniu fragmentu chrząstki z dojścia zausznego. Zamiast usuwać chrząstkę, można również ponacinać (skaryfikować) jej tylną powierzchnię. W 1960 roku Mustarde użył niewchłanialnych szwów do wykreowania fałdu grobelki z tylnego dostępu przez elipsoidalne wycięcie skóry. Trzy lata pó.niej Stenstrom i Chongchet wykonali tylne wycięcie fragmentu chrząstki dla uelastycznienia fałdu. W 1968 roku Furnas opisał procedurę opartą na technice Millera, polegającą na dociągnięciu muszli ucha do okostnej wyrostka sutkowatego czaszki w celu zmniejszenia kąta małżowinowo-czółenkowego. Obecnie opisanych jest ponad 200 technik operacyjnych zabiegu korygującego odstające małżowiny uszne. Jednak najważniejsze dla pacjenta i chirurga jest uzyskanie jak najlepszego efektu kosmetycznego, z pozostawieniem jak najmniejszych blizn na tylnej powierzchni ucha. Każda z opisywanych technik zabiegu polega na podskórnym załamaniu przedniej powierzchni grobelki (wg Stenstroma), założeniu niewchłanialnych szwów załamujących grobelkę (wg Mustarde) i dodatkowych szwów pomiędzy muszlą ucha a okostną wyrostka sutkowatego czaszki w celu zmniejszenia kąta małżowinowo-czółenkowego (manewr Furnasa).

Dziecko lat 7 przed korekcją i po korekcji uszu

Zabieg korekcji uszu jest najwcześniej wykonywany po 7 roku życia. Wtedy to ucho dziecka jest już wykształcone i przestaje rosnąć. U małych dzieci zabieg przeprowadza się w znieczuleniu ogólnym, a u młodzieży i dorosłych w znieczuleniu miejscowym z użyciem 1% lidokainy z adrenaliną. Na tylnej powierzchni małżowiny usznej wykonuje się małe elipsoidalne wycięcie skóry. Następnie odpreparowuje się skórę od powierzchni chrząstki na tylnej ścianie ucha oraz za pomocą igieł zaznacza się miejsca załamania przyszłego fałdu grobelki. Skaryfikuje się (nacina) tylną powierzchnię chrząstki i z dojścia tylnego zakłada niewchlanialne szwy w celu uformowania fałdu. Dodatkowe szwy zakłada się w celu zmniejszenia kąta małżowinowo-czółenkowego pomiędzy muszlą ucha a okostną wyrostka sutkowatego czaszki. Na skórę najczęściej stosuje się szew wchłanialny założony w sposób ciągły.

Bezpośrednio po zabiegu zakładany jest opatrunek z maścią antybiotykową. Profilaktycznie stosuje się antybiotyk doustnie tuż przed i trzy dni po zabiegu. Dla dzieci najlepszym okresem do przeprowadzenia takiej korekcji są wakacje zimowe bąd. letnie. Po tygodniu zdejmowany jest opatrunek. Uszy są wówczas nieco obrzęknięte i zaczerwienione. Objawy te mijają po 2-3 dniach. Przez dwa miesiące po zabiegu zalecane jest spanie w specjalnej opasce elastycznej. Taki rodzaj zabezpieczenia jest również zalecany podczas zajęć wychowania fizycznego i innych sportów. Jest ono konieczne ze względu na niebezpieczeństwo „odskoczenia” małżowiny usznej przy urazie. Chrząstka przebudowuje się ok. dwóch miesięcy. Po takim okresie staje się ona twarda, elastyczna i oporna na uszkodzenia.

Możliwe powikłania:

1. Infekcje. Aby im zapobiec, profilaktycznie podaje się antybiotyk, zachowuje ostrożność i pełną aseptykę podczas zabiegu i w okresie tygodnia rekonwalescencji po zabiegu.

2. Wyjście szwów niewchłanialnych przez skórę na tylnej powierzchni małżowiny usznej. Jest to najczęstsze powikłanie. W takim przypadku usuwa się widoczny szew. Najczęściej nie ma to wpływu na ostateczny efekt kosmetyczny.

3. „Odskoczenie” ucha, czyli powrót do stanu wyjściowego, zdarza się niezwykle rzadko i tylko wtedy, gdy za szybko usunie się wystające szwy. W takich przypadkach konieczna jest ponowna operacja.

4. Krwawienia i krwiaki. Zdarzają się rzadko i dotyczą ok. 2% operowanych. Niewielkie krwiaki, siniaki i obrzęk w okolicy pod uchem występujące w drugim i trzecim dniu po zabiegu są stanem normalnym.

Zabieg korekcji odstających małżowin usznych pozwala nie tylko na radykalną poprawę wyglądu, ale także bardzo korzystnie wpływa na psychikę małego pacjenta.

Małgorzata Kolenda

Artykuły powiązane:

1. Korekcja uszu
2. Korekcja powiek
3. Korekcja nosa