O zabiegu powiększania piersi

Powiększenie piersi jest zabiegiem chirurgicznym poprawiającym rozmiar i kształt kobiecego biustu.

Powiększanie piersi jest wykonywane z następujących powodów:

• celem poprawy kształtu ciała u kobiet, które uważają swoje piersi za zbyt małe,
• celem poprawy kształtu i wielkości piersi po przebytej ciąży,
• celem wyrównania różnic rozmiaru i kształtu pomiędzy obu piersiami,
• jako element chirurgii rekonstrukcyjnej piersi.

Poprzez wszczepienie implantów chirurg jest w stanie zwiększyć piersi o jeden do dwóch numerów rozmiaru miseczki. Jeśli rozważasz wykonanie zabiegu powiększenia piersi ta informacja pomoże Ci w zrozumieniu istoty zabiegu. Oczywiście nie uzyskasz odpowiedzi na wszystkie nurtujące Cię pytania. Stąd nie wahaj się wyjaśnić swoich wątpliwości podczas konsultacji z naszym chirurgiem.

Kto jest najlepszym kandydatem do zabiegu powiększenia piersi ?

Zabieg powiększenia piersi może poprawić zarówno Twój wygląd jak i Twoje samopoczucie, co nie znaczy, że będziesz wyglądać idealnie i że zmieni się stosunek innych osób do Ciebie.

Zanim podejmiesz ostateczną decyzję przemyśl dokładnie swoje oczekiwania i przedyskutuj je z naszym chirurgiem.

Najlepszymi kandydatkami do zabiegu powiększenia piersi są kobiety, które oczekują poprawy swojego wyglądu, a nie doprowadzenia go do stanu idealnego. Jeśli jesteś osobą zdrową, Twoje oczekiwania są rozsądne to możesz być dobrą kandydatką do zabiegu powiększenia piersi.

Rodzaje implantów

Obecnie stosowane są następujące implanty piersiowe:

• implanty wypełnione solą fizjologiczną lub żelem silikonowym
• implanty o gładkiej powierzchni i implanty o powierzchni teksturowanej
• implanty okrągłe i implanty anatomiczne

Poszczególne rodzaje implantów mają następujące cechy:

• implanty wypełnione solą fizjologiczną:
• mają mniej naturalną konsystencję
• istnieje ryzyko utraty ich objętości w przeciągu kilku lat
• sól fizjologiczna, która wydostanie się poza protezę jest w pełni wchłaniana przez organizm
• implanty są przejrzyste dla promieni Roentgena
• implanty wypełnione żelem silikonowym
• mają naturalną konsystencję
• bardzo rzadko dochodzi do wydostania się silikonu poza implant
• silikon jest substancją nie wchłanialną i nie rozkładalną przez organizm ludzki
• są nieprzejrzyste dla promieni Roentgena dlatego wykonanie zdjęć Rtg klatki piersiowej, mammografii i usg piersi wymaga zastosowania odpowiednich technik radiologicznych oraz korzystania usług doświadczonego radiologa
• w oparciu o dane z literatury medycznej można stwierdzić, że obecność implantów silikonowych w organizmie kobiety nie opóźnia właściwej diagnostyki piersi i nie powoduje zwiększonego ryzyka rozwoju raka piersi.
• implanty gładkie
• są obecnie rzadziej stosowane
• w przypadku skąpej tkanki podskórnej pofałdowanie powierzchni implantu może być mniej widoczne
• implanty teksturowane (o porowatej powierzchni)
• są obecnie najczęściej stosowane
• rzadziej powodują reakcję organizmu w postaci rozwoju grubej torebki dookoła implantu
• implanty okrągłe
• są częściej stosowane w korekcji piersi płaskich, nie opadających
• użycie implantu o umiarkowanej objętości daje naturalny kształt piersi
• użycie większych implantów może spowodować nadmierne uwypuklenie górnych biegunów piersi
• implanty są najczęściej wypełnione żelem płynnym, co w przypadku wycieku żelu wymaga interwencji chirurgicznej
• implanty wymagają mniejszego cięcia skórnego długości ok. 3-4 cm
• implanty anatomiczne
• są stosowane częściej w korekcji piersi opadających i asymetrycznych
• ich stosowanie pozwala na uzyskanie naturalnego kształtu piersi charakteryzującego się łagodnym górnym biegunem piersi i uwypukleniem dolnego bieguna piersi
• ich dobór opiera się o dokładne kalkulacje matematyczne w oparciu o indywidualne wymiary i proporcje ciała pacjentki
• są najczęściej wypełnione żelem stałym, co w przypadku uszkodzenia powłoki protezy nie powoduje wycieku żelu
• wymagają nieco dłuższego cięcia skórnego długości ok. 4-5 cm
• są obarczone ryzykiem rotacji, które jeśli wystąpi powoduje zmianę kształtu piersi i wymaga korekcji chirurgicznej

Obecnie najczęściej stosowane są implanty teksturowane, wypełnione żelem silikonowym o kształcie okrągłym lub anatomicznym.

Każda z implantów ma swoje zalety i wady. Nasz chirurg omówi je dokładnie z Tobą podczas pierwszej konsultacji. Pomoże Ci także w podjęciu decyzji, które implanty są bardziej odpowiednie w Twoim przypadku.

BioDynamic – komputerowy dobór implantów piersiowych.

Proces dobierania implantów piersiowych jest jednym z najważniejszych etapów decydujących o powodzeniu zabiegu powiększania piersi. Najnowszej  generacji implanty okrągłe i anatomiczne pozwalają zarówno  na uzyskanie coraz lepszych efektów leczenia korekcyjnego piersi, z drugiej strony wymagają bardzo precyzyjnego procesu dobierania implantów dostosowanego do anatomii ciała pacjentki i jej oczekiwań estetycznych. Najnowszym systemem wspomagającym pracę chirurga jest BIODYNAMIC – Breast analysis. Program komputerowy autorstwa doktora Constantina Stana pozwala na niezmiernie precyzyjny wybór implantów piersiowych z uwzględnieniem pełnej gamy parametrów anatomicznych pacjentki i  jej oczekiwań estetycznych. Dzięki programowi BIODYNAMIC chirurg może lepiej zaplanować operację, rejestrować jej przebieg i oceniać efekty swojej pracy.

Klinika Kolasiński wdrożyła  program konsultacyjny BioDynamic, już w kwietniu 2008 roku.

Analiza szeregu parametrów przez Program BioDynamic pozwala na dokładniejsze pokazanie pacjentce procesu dobierania implantów piersiowych i poprzez wizualizację umożliwia najlepsze dopasowanie zastosowanych implantów do oczekiwań pacjentki.

Zalety programu BioDynamic:

• jest to metoda uwzględniająca indywidualną budowę pacjentki oraz jej oczekiwania;
• dobór implantów pozwala na uzyskanie naturalnego kształtu piersi minimalizując możliwość błędu;
• modele implantów umożliwiają sprawdzenie dokonanego wyboru.

Dzięki programowi projektujemy i modyfikujemy oczekiwane rezultaty, a pacjentka będzie mogła zobaczyć wymarzony kształt i wielkość swoich piersi jeszcze przed zabiegiem.

Ryzyko związane z wykonaniem operacji

Powiększenie piersijest zabiegiem stosunkowo bezpiecznym, ale jak w każdym postępowaniu chirurgicznym istnieje możliwość wystąpienia powikłań. Najczęstszym problemem jest obkurczenie się torebki łącznotkankowej dookoła implantu. Według oficjalnych badań statystycznych firm Alergan i Mentor ryzyko to występuje u 7% kobiet po pierwotnej operacji wszczepienia implantów piersiowych, a przy ponownej interwencji chirurgicznej ryzyko to wzrasta do 14%. . Pojawienie się grubej torebki dookoła implantu może wystąpić zarówno w pierwszych latach po operacji jak i w okresie znacznie odleglejszym. Ucisk tkanek na miękki implant powoduje stwardnienie piersi i zmianę jej kształtu. Mimo rozlicznych badań do dziś nie wyjaśniono dokładnie przyczyny tworzenia się grubej torebki dookoła implantów u niektórych pacjentek. Leczenie tego rodzaju powikłania jest najczęściej operacyjne i wymaga usunięcia stwardniałej torebki. Odnotowuje się także skuteczność niektórych metod zachowawczego leczenia tego powiekłania. Równie ważne jest zapobieganie jego powstawaniu poprzez zastosowanie odpowiednich protez, stosowanie nowoczesnej profilaktyki przeciwzapalnej, oraz użycie właściwej techniki operacyjnej oraz masaż piersi po operacji. Zagadnienie to będzie szczegółowo omówione w czasie konsultacji z naszym chirurgiem.

Jak podczas innych operacji możliwe jest wystąpienie późnego krwawienia po operacji, co bywa przyczyną powstawania krwiaka dookoła implantu i wymaga interwencji chirurgicznej.

Znacznie rzadziej możliwy jest rozwój infekcji dookoła implantu. Zdarza się to najczęściej w pierwszym tygodniu po zabiegu. Powikłanie to leczy się najczęściej przy pomocy antybiotyków, ale jeśli te zawiodą, wówczas konieczna jest interwencja chirurgiczna połączona z czasowym usunięciem implantu. Po ustąpieniu objawów infekcji wszczepia się nowy implant piersiowy. W naszej klinice stowany jest aktywny sposób profilaktyki przeciwzapalnej polegający na wykonywaniu u wszystkich pacjentek badań bakteriologicznych z przedsionka nosa połączonych z określaniem wrażliwości wyhodowanych bakterii na poszczególne antybiotyki. Wynik tego badania decyduje o rodzaju profilaktycznej terapii antybiotykowej. Uzyskanie w posiewie wzrostu gronkowca złocistego metycylinoopornego (MRSA) nakazuje odstąpienie od wykonywania zabiegu wszczepienia implantów piersiowych i skierowanie pacjentki do leczenia nosicielstwa tej niebezpiecznej bakterii. Tego rodzaju taktyka profilaktyczna stosowana w naszej klinice pozwoliła na zdecydowane zmniejszenie liczby powikłań zapalnych w operacjach korekcyjnych piersi.

Niektóre pacjentki skarżą się na nadwrażliwość brodawek, lub ich zdrętwienie. Objawy te mają najczęściej charakter przejściowy i ustępują po kilku tygodniach. Jedynie wyjątkowo pozostają na stałe. Powiększenie piersi z użyciem implantów nie stanowi przeciwwskazania do zajścia w ciąże i karmienia dziecka piersią. Długotrwałe karmienie piersią może jednak na tyle zmienić kształt piersi, że będzie to wymagało zabiegu korekcyjnego po zakończeniu okresu karmienia. Stosowane obecnie implanty są bardzo dobrej jakości, stąd ich samoistne pęknięcie zdarza się wyjątkowo rzadko. Częściej przyczyną pęknięcia może być poważny uraz piersi. Jeśli dojdzie do wycieku soli fizjologicznej wówczas ulega ona wchłonięciu przez otaczające tkanki. Jeśli natomiast nastąpi wyciek silikonu, wówczas możliwe są dwie sytuacje. Jeśli pęknie powłoka implantu ale torebka łącznotkankowa otaczająca implant jest nienaruszona wówczas możesz nie zauważyć jakiejkolwiek zmiany kształtu piersi. Jeśli pęknięciu powłoki towarzyszy rozerwanie torebki łącznotkankowej wówczas płynny silikon przemieszcza się do otaczających tkanek dając objawy dodatkowej masy (zgrubienia lub guzka) w obrębie piersi. Dochodzi również do zmiany kształtu piersi. Oba rodzaje uszkodzenia implantu wymagają wykonania ponownej operacji i wymiany implantów na nowe. Stosowane w naszej klinice implanty posiadają bezterminową gwarancję, umożliwiającą wymianę samoistnie pękniętego implantu na nową bez dodatkowych kosztów ze strony pacjenta. Gwarancja nie obejmuje pęknięć pourazowych.

Nie ma jakichkolwiek dowodów na to, że implanty piersiowe zwiększają ryzyko zachorowania na raka piersi i że utrudniają rozpoznanie tego nowotworu. Jeśli zachodzi konieczność wykonania u Ciebie mammografii lub badania ultrasonograficznego piersi to najlepiej udaj się do lekarza, który posiada doświadczenie w zakresie diagnostyki piersi z implantami.

Mimo, że u większości kobiet nie dochodzi do powikłań po operacji powiększenia piersi to jednak powinnaś omówić te zagadnienia z naszym chirurgiem by mieć świadomość ryzyka i konsekwencji takiej operacji.

Planując operację

Podczas wstępnej konsultacji nasz chirurg oceni ogólny stan Twego zdrowia oraz zaproponuje leczenie chirurgiczne na podstawie badania Twoich piersi. Jeśli będą one opadające może zajść konieczności ich podniesienia.

Pamiętaj przekazać chirurgowi swoje oczekiwania. Na podstawie badania piersi chirurg oceni czy są one realne. Udzieli Ci także pełnej informacji na temat stosowanych obecnie implantów.

Otrzymasz również informację na temat przewidywanego znieczulenia oraz kosztów leczenia.

Pamiętaj poinformować chirurga o tym jakie zażywasz lekarstwa lub witaminy, czy jesteś osobą palącą, czy planujesz zajść w ciążę w przyszłości.

Jak przygotować się do operacji ?

Nasz chirurg udzieli Ci pełnej informacji dotyczącej przygotowania do operacji. W dniu zabiegu powinnaś być na czczo tzn. nic nie pić i nic nie jeść. W dniu poprzedzającym operację powinnaś zastosować dietę lekkostrawną.

Wykonaj zlecone badania na tydzień przed operacją. Oprócz badań krwi i moczu wskazane jest także wykonanie posiewu bakteriologicznego z przedsionka nosa, badania rtg klatki piersiowej oraz badanie ekg serca. Przed operacją każda pacjentka powinna mieć wykonane badanie usg piersi. U pacjenek powyżej 40 lat wskazane jest wykonanie mammografii. Jeśli u najbliższych członków rodziny pacjentki (mama, babacia) występował rak piersi wówczas zalecamy badanie mutacji BRCA-1 oraz konsultację onkologa.

Najkorzystniejszym terminem do operacji powiększenia piersi jest 7-12 dzień cyklu. Zabiegu nie powinno wykonywać się w czasie trwania miesiączki.

Osoby palące powinny zaprzestać palenia na 7-10 dni przed zabiegiem.
Na dwa tygodnie przed operacją nie należy zażywać Aspiryny oraz witaminy E.

Pamiętaj zapewnić sobie transport do domu w następnym dniu po operacji, oraz niezbędną opiekę podczas kolejnych dni.

Rodzaj znieczulenia

Zabieg powiększenia piersi wykonywany jest w znieczuleniu ogólnym. Stosowany obecnie rodzaj anestezji oraz wysoki poziom lekarzy prowadzących w naszej klinice znieczulenie ogólne pozwala na bezpieczne i komfortowe przeprowadzenie operacji.

Operacja

Sposób umieszczenia i zlokalizowania implantów zależny jest warunków anatomicznych oraz od doświadczenia chirurga. Cięcia zlokalizowane są najczęściej w fałdzie podpiersiowym, w okolicy pachy lub w obrębie otoczki sutkowej. Nasz chirurg przedyskutuje z Tobą zalety i wady każdej lokalizacji i pomoże w wyborze najkorzystniejszego miejsca cięcia. W naszej klinice preferujemy cięcie w fałdzie podpiersiowym ponieważ zapewnia ono najlepszy dostęp operacyjny, pełną kontrolę działań chirurgicznych, najmniejsze ryzyko powikłań zapalnych, a przy właściwej lokalizacji cięcia i odpowiedznie technice jego zszycia blizna jest nieznaczna i z upływem czasu najczęściej niezauważalna.

W przypadku korekcji piersi tubularnych zalecamy cięcie dookoła otoczki sutkowej.

Foto A przed i foto B po operacji korekcyjnej piersi tubularnych z cięcia dookoła otoczki sutkowej (widoczna blizna w fałdzie podpiersiowych pochodzi z poprzedniej, nieudanej operacji wykonanej w innym ośrodku)

Poprzez nacięcie chirurg wytworzy przestrzeń dla implantu. Będzie ona zlokalizowana pod gruczołem lub też pod mięśniem piersiowym większym. W tą przestrzeń chirurg wprowadzi odpowiedni implant.

Jesteśmy zdania, że umieszczenie implantu pod mięśniem piersiowym większym wpływa korzystnie na wygląd górnego bieguna piersi oraz zmniejsza ryzyko tworzenia się grubej torebki dookoła implantu. Ta lokalizacja jest również korzystniejsza w przypadku diagnostyki piersi w postaci mammografii lub badania usg.

Od kilku lat standardem w naszej klinice stała się technika Dual Plane, którą opracował i opisał John B. Tebbetts. Polega ona na umieszczaniu implantów piersiowych pod mięśniem piersiowym większym i pod gruczołem piersiowym w różnych proporcjach zależnie od wyjściowego kształtu i budowy piersi. Technika ta pozwala na uzyskiwanie dobrych i powtarzalnych  efektów w różnych rodzajach piersi.

Istnieją opinie, że umieszczenie implantów pod mięśniem piersiowym większym powoduje większe dolegliwości bólowe w okresie pooperacyjnym. Stosowana w naszej klinice technika operacyjne znacznie te dolegliwości redukuje.

Przed operacją wykonywane są zdjęcia w celach dokumentacyjnych. Chirurg zaznaczy na ciele lokalizację cięć chirurgicznych oraz wszystkie  parametry niezbędne do prawidłowego umieszczenia implantów.

Operacja powiększenia piersi trwa najczęściej od jedną godzinę.

Cięcia są zeszywane szwem kosmetycznym, a okolica pod piersiami zabezpieczona dodatkowo opatrunkiem plastrowym.
W naszej klinice najczęściej nie pozostawiamy drenów w okolicy operowanej. Jedynie w uzasadnionych przypadkach stosowane są dreny.

Pierwszą dobę po operacji pacjentka pozostaje w klinice pod opieką lekarza dyżurnego.

Po operacji

W pierwszych dniach po operacji możesz czuć się osłabiona i obolała. Większość dolegliwości można złagodzić przy pomocy leków doustnych, które są przepisywane przez chirurga.

W ciągu pierwszych tygodni brodawki piersiowe mogą być bardziej wrażliwe.

W okolicy mostka oraz klatki piersiowej mogą pojawić się niewielkie siniaki. Ustępują one najczęściej w ciągu dwóch tygodni.

Nie ma konieczności usuwania szwów w okolicy rany ponieważ ulegają one samoistnemu wchłonięciu w czasie 3-4 tygodni po operacji.  Umiarkowany obrzęk piersi utrzymuje się do dwóch miesięcy.

Powrót do normy

Okres powrotu do pełnej sprawności wynosi od kilku do kilkunastu dni. W zależności od rodzaju pracy możesz do niej powrócić po jednym do dwóch tygodni. Nasz chirurg poinformuje Cię kiedy będziesz mogła rozpocząć ćwiczenia fizyczne. Z początku Twoje piersi mogą być twardsze i bardziej wrażliwe przy dotyku. W ciągu kilku tygodni stają się miękkie i naturalne.

Blizna pooperacyjna będzie początkowo twardsza i różowa. W ciągu kilku miesięcy blizna mięknie i staje się blada. Mimo, że zawsze po operacji pozostaje blizna, jednak jej rozmiar i lokalizacja powodują, że jest najczęściej niezauważalna.

Wszystkim pacjentkom po operacji powiększenia piesi zalecamy raz w roku kontrolę u naszego chirurga oraz badanie usg piersi. W uzasadnionych przypadkach wskazane jest wykonywanie mammografii u doświadczonego radiologa.

Twój nowy wygląd

Dla większości kobiet wynik operacji powiększenia piersi stanowi powód do sporej satysfakcji.

Wiele z nich podkreśla nie tylko znaczną poprawę samopoczucia i relacji z innymi osobami, ale także ogromną radość z możliwości zakupu nowych ubiorów.

Poprawa wyglądu piersi ma ogromny wpływ na życie osobiste operowanych kobiet.

Twoja decyzja dotycząca zabiegu powiększenia piersi ma charakter osobisty i powinna wypływać z własnych potrzeb. Najważniejsze jest Twoje samopoczucie.

Jeśli operacja spełni Twoje oczekiwania wówczas można mówić o pełnym sukcesie.

Artykuły powiązane:

1. Powiększanie piersi – powracający temat
2. Jakie istnieją wskazania do powiększania piersi?
3. Jak wykonywany jest zabieg powiększenia piersi? Jakie cięcia skórne są najczęściej stosowane? Gdzie umieszcza się protezy?

W bezpośrednim okresie po operacji powiększenia piersi należy unikać urazów okolicy operowanej. Wskazane jest noszenie specjalnego stanika przez okres 4-6 tygodni. Po tygodniu zdejmowane są szwy. Po dwóch tygodniach wskazane jest masowanie piersi. Masaż należy wykonywać codziennie i systematycznie. Zmniejsza to ryzyko rozwoju torebki dookoła protezy.

Zaraz po operacji piersi przybierają nowy kształt, są jednak lekko opuchnięte i twardsze. Najczęściej po 2-3 miesiącach piersi odzyskują swoją naturalną konsystencję. Nie ma wówczas jakiś specjalnych ograniczeń w życiu codziennym i w sferze intymnej. Pozostaje natomiast satysfakcja wypływająca z podjętej wcześniej decyzji.

Artykuły powiązane:

1. Jakie istnieją wskazania do powiększania piersi?
2. Czy piersi powiększa się tylko za pomocą protez? Jakie protezy stosuje się najczęściej? Czy istnieje absolutnie bezpieczna proteza?
3. Jak wykonywany jest zabieg powiększenia piersi? Jakie cięcia skórne są najczęściej stosowane? Gdzie umieszcza się protezy?

Operacja powiększenia piersi wykonywana jest w znieczuleniu ogólnym. Protezy piersiowe umieszcza się pod mięśniem piersiowym większym lub pod gruczołem piersiowym.

Lokalizacja protez zależy m.in. od tego, jaki jest kształt i wielkość piersi przed operacją. Umieszczenie protez pod mięśniem jest korzystniejsze dla kształtu piersi i bezpieczniejsze. Rzadziej dochodzi w tym przypadku do powikłań zapalnych i rozwoju torebki dookoła protezy. Jednak jeśli piersi są umiarkowanie opadające, wówczas protezy można umieścić jedynie pod gruczołem.

W przypadku lokalizacji protez pod mięśniem piersiowym należy liczyć się z większymi dolegliwościami bólowymi w pierwszych dniach po operacji.

Istnieje szereg cięć skórnych, poprzez które wprowadza się protezy piersiowe. Jednak najczęściej stosowane są cięcia w okolicy fałdu podpiersiowego, w okolicy pachy lub otoczki brodawki piersiowej. Cięcia mają najczęściej długość 3-4 cm, a pozostające blizny są nieznacznie widoczne. Lokalizacja cięć zależy od indywidualnych preferencji chirurga oraz sugestii pacjentki.

Artykuły powiązane:

1. Czy obecność protez piersiowych stanowi przeciwwskazanie do karmienia piersią?
2. Czy piersi powiększa się tylko za pomocą protez? Jakie protezy stosuje się najczęściej? Czy istnieje absolutnie bezpieczna proteza?
3. Czy istnieją jakieś szczególne zalecenia po operacji powiększenia piersi?

Ponad 40 lat temu do powiększania piersi stosowano płynny silikon wstrzykiwany bezpośrednio do gruczołu piersiowego. Ta historyczna już dziś metoda została zaniechana z powodu licznych zmian, jakie powodował w gruczole piersiowym płynny silikon. Ponadto silikon ulegał stopniowo przemieszczaniu do innych okolic ciała. Stało się to powodem wprowadzenia protez piersiowych.

Dziś w użyciu są protezy wypełnione silikonem, solą fizjologiczną i hydrożelem. Niestety, nie ma całkowicie bezpiecznych protez. Używane obecnie są jednak bardzo dobrej jakości, a ryzyko związane z ich stosowaniem zostało zredukowane do minimum. Więcej informacji na temat protez można znaleźć na kolejnych stronach „Chirurgii Estetycznej”.

W umiarkowanym zakresie stosuje się także przeszczep własnej tkanki tłuszczowej. Metoda ta ma w świecie swoich zwolenników. Tak powszechnie stosowany zabieg w odniesieniu do innych okolic ciała, w przypadku piersi może powodować powstawanie zwapnień, które w przyszłości mogą utrudniać rozpoznanie raka piersi.

Artykuły powiązane:

1. Protezy piersiowe a rak piersi
2. Jakie techniki operacyjne stosuje się przy zabiegach korekcyjnych piersi?
3. Jak wykonywany jest zabieg powiększenia piersi? Jakie cięcia skórne są najczęściej stosowane? Gdzie umieszcza się protezy?

Nie ma ścisłych norm estetycznych dających wyraźne wskazania do zabiegu powiększania piersi. Z drugiej strony, nie jest tak, że u każdej pacjentki chcącej powiększyć sobie biust wykonuje się operacje.

Zadaniem chirurga jest ocenić zarówno kształt i wielkość piersi, jak i ogólny stan zdrowia pacjentki, a także stan jej psychiki. Nie bez znaczenia są tu motywy tego rodzaju decyzji. W pełni uzasadnione jest powiększanie piersi u młodych kobiet z niedorozwojem tego gruczołu. Z ostateczną decyzją powinno się jednak poczekać do zakończenia okresu dojrzewania. Nie należy wykonywać zabiegu u kobiet poniżej osiemnastego roku życia.

Częstym wskazaniem do powiększania piersi jest ich lekkie opadanie oraz zmniejszenie po porodzie i karmieniu piersią. Jeśli kobieta planuje ponowne zajście w ciążę, lepiej odłożyć zabieg. Każda kolejna ciąża może bowiem wpłynąć niekorzystnie na kształt piersi i spowodować konieczność ponownej wymiany protezy.

Artykuły powiązane:

1. Powiększanie piersi – powracający temat
2. Jakie techniki operacyjne stosuje się przy zabiegach korekcyjnych piersi?
3. Jak wykonywany jest zabieg powiększenia piersi? Jakie cięcia skórne są najczęściej stosowane? Gdzie umieszcza się protezy?

Stale wzrasta liczba zabiegów powiększania piersi. Również coraz więcej kobiet po amputacji piersi z powodu raka decyduje się na leczenie rekonstrukcyjne z użyciem protez piersiowych.

Brak dokładnych statystyk na ten temat dotyczących Polski, natomiast wiadomo, że w Stanach Zjednoczonych ponad półtora miliona kobiet żyje z protezami piersiowymi wszczepionymi w celu powiększenia lub rekonstrukcji piersi. Ponadto według prognoz American Cancer Society u jednej z ośmiu kobiet żyjących w Stanach Zjednoczonych (12,5%) dochodzi do rozwoju raka piersi w wieku do 85 lat. Stąd prosty wniosek, że choroba ta w pewnym stopniu dotyczy kobiet z wszczepionymi protezami piersiowymi. Pojawia się zatem pytanie:

• Czy fakt posiadania w swym organizmie protez piersiowych zwiększa ryzyko zachorowania na raka piersi?
• Czy obecność protez piersiowych nie opóźnia rozpoznania raka piersi, a tym samym – nie pogarsza prognoz na jego wyleczenie?
• Czy wszczepienie protez celem rekonstrukcji piersi nie zwiększa ryzyka nawrotu choroby i nie skraca okresu przeżycia?

By odpowiedzieć na te pytania, przeanalizowano ponad 4770 artykułów i publikacji drukowanych w latach 1995-2000 oraz tysiące wystąpień naukowych podczas kongresów organizowanych na całym świecie w latach 1992-1998. Źródłem informacji były takie komputerowe bazy danych, jak: MEDLINE, TOXLINE, CURRENT CONTENTS, CA SEARCH i CANCERLIT, które zbierają informacje z 65000 czasopism naukowych z całego świata.

W każdym z analizowanych artykułów i publikacji uwzględniano tzw. współczynnik ryzyka RR – relative risk), który obliczano, porównując zawsze grupę kobiet bez protez piersiowych z kobietami, u których takie protezy były wszczepione. Współczynnik mierzył zatem zależność wystąpienia raka piersi od obecności protezy piersiowej. Wartość współczynnika RR na poziomie 1,0 oznaczała brak zależności pomiędzy obecnością protezy i wystąpieniem raka piersi, wyższa niż 1,0 – zwiększone, niższa od 1,0 – zmniejszone ryzyko zachorowania na raka piersi u kobiet z protezami piersiowymi w porównaniu z kobietami bez tych protez.

Czas zatem znaleźć odpowiedź na pierwsze z postawionych pytań:

Czy protezy piersiowe zwiększają u kobiet ryzyko zachorowania na raka piersi?

W analizie przeprowadzonej przez Berkela, obejmującej grupę 11676 kobiet z Kanady posiadających protezy piersiowe i ujętych w rejestrze Alberta Cancer Registry, wykazano, że na raka piersi zachorowało jedynie 41 kobiet, co stanowiło zdecydowanie mniejszą liczbę niż wśród kobiet z tego samego obszaru, ale bez protez piersiowych (RR niższy od 1,0). Podobne wyniki uzyskał w Los Angeles Deapen, który przeanalizował grupę 3182 kobiet z protezami piersiowymi. Tylko 31 spośród nich zachorowało w ciągu 14 lat na raka piersi, gdy w tym samym czasie w podobnej grupie kobiet bez protez piersiowych takich zachorowań było aż 49.

Znów współczynnik RR jest mniejszy od 1,0! Podobne wartości współczynnika RR uzyskali: Gabriel z Minnesoty (na 749 kobiet z protezami na raka zachorowało 13, a u 1498 kobiet bez protez raka rozpoznano u 25) i Kern z Connecticut (na 680 kobiet z protezami na raka zachorowało 9, a w grupie 1022 kobiet bez protez rak piersi wystąpił u 28).

Również dane europejskie potwierdzają spostrzeżenia poczynione przez lekarzy amerykańskich. McLaughlin stwierdził, że spośród 3473 kobiet z Danii, u których powiększano piersi przy użyciu protez, na raka zachorowało jedynie 18, gdy w tym samym czasie w grupie bez protez raka stwierdzono u 25 kobiet (znów współczynnik RR mniejszy od 1,0!). Ciekawą analizę przeprowadził Malone. Porównał grupę 1097 kobiet z rakiem piersi z grupą 1170 kobiet bez raka piersi. Spośród kobiet w wieku 21 do 44 lat sześć z rakiem piersi i dziewięć bez raka podało, że miały powiększane piersi przy użyciu protez. W grupie kobiet starszych (50 do 64 lat) jedynie jedna z rakiem i sześć bez raka piersi miały wcześniej powiększane piersi z użyciem protez. Podobne wyniki uzyskał Brinton, porównując 2174 kobiety z rakiem piersi z grupą 2009 kobiet zdrowych. W pierwszej grupie 36, a w drugiej 44 kobiety miały wcześniej wszczepione protezy piersiowe.

Podobne wyniki uzyskano w analizie wszystkich 4770 artykułów. Współczynnik ryzyka RR wahał się u nich od 0,2 do 1,03. Dane te sugerują, że obecność protez piersiowych nie zwiększa ryzyka zachorowania na raka piersi, a w wielu analizach wykazano wręcz mniejszą zachorowalność na raka piersi u kobiet z protezami!!!

Spostrzeżenia te potwierdziły także badania na zwierzętach. Drefuss przebadał dwie grupy szczurów. Jednym wszczepił niewielkie protezy w okolice piersiowe. Następnie szczury z obu grup otrzymywały substancję stymulującą rozwój guzów piersi (N-methyl-N-nitro–sourea). Stwierdzono zdecydowanie mniejszą liczbę zachorowań na raka u szczurów z protezami!

Jednak gdy podobne doświadczenie przeprowadzono, wszczepiając szczurom protezy w inne okolice ciała, nie odnotowano zmniejszonej zachorowalności na raka. Wysnuto z tego wniosek, że dla zapewnienia ochronnego działania protez muszą one znajdować się w bezpośredniej bliskości gruczołów piersiowych.

Brak dotąd jednoznacznego wytłumaczenia „ochronnego” działania protez piersiowych w rozwoju raka piersi u kobiet. Deapen, Brinton i Dreyfuss sugerują trzy prawdopodobne mechanizmy. Po pierwsze, obecność protez piersiowych powoduje uaktywnienie układu obronnego organizmu w odpowiedzi na ciało obce, jakim jest proteza. Poprzez swoją wzmożoną aktywność komórki tego układu szybciej rozpoznają i niszczą pojawiające się komórki raka piersi. Po drugie, ucisk protez na tkankę gruczołu piersiowego zmniejsza przepływ krwi w tym obszarze i tym samym zwalnia procesy przemian komórkowych (także nowotworowych). Według trzeciej teorii, protezy piersiowe obniżają temperaturę w swoim otoczeniu i zmniejszają przepływ krwi, co również zwalnia przemiany komórkowe oraz nowotworowe w gruczole piersiowym.

Jak by nie oceniać powyższych teorii, stwierdzić należy, że obecność protez piersiowych nie tylko nie zwiększa ryzyka zachorowania na raka piersi, ale w wielu przypadkach nawet je zmniejsza.

Czy obecność protez piersiowych nie opóźnia rozpoznania raka piersi, a tym samym nie pogarsza prognoz na jego wyleczenie?

Najpowszechniej stosowanym sposobem wczesnego rozpoznawania raka piersi jest ich codzienna kontrola przez same kobiety. Równie ważne jest badanie mammograficzne.

Mimo przypuszczeń, że obecność protez piersiowych może w jakimś stopniu ograniczać zastosowanie tych metod diagnostycznych, stopień zaawansowania rozpoznawanego raka piersi u kobiet z protezami i bez protez piersiowych jest podobny. Wielu autorów jest nawet zdania, że obecność protez ułatwia badanie dotykiem, bowiem stanowią one zwarte podłoże, na którym łatwiej wyczuwa się jakiekolwiek zmiany w gruczole piersiowym. Birdsell wykazał wręcz, że rozmiar wcześnie rozpoznawanych guzków piersi jest mniejszy u kobiet z protezami piersiowymi niż u kobiet bez protez. Tłumaczy to większą świadomością i dbałością o piersi wśród kobiet, u których wcześniej wykonano zabieg powiększenia z użyciem protez.

Zdaniem większości autorów u kobiet z protezami piersiowymi można wykonywać mammografię przy użyciu takiego samego ucisku gruczołu, a jedynie należy rozszerzyć badanie o dodatkowe projekcje. Clark porównując kobiety, u których mammograficznie rozpoznał raka piersi, stwierdził, że wśród 33 kobiet z protezami piersiowymi rozmiary guza były mniejsze niż u 1735 kobiet bez protez. Rozpoznawał także mniejszy procent przerzutów do węzłów chłonnych u kobiet z protezami piersiowymi.

Większość autorów jest jednak zdania, że nie ma istotnych różnic w rozpoznawanych rozmiarach guzków piersi i zaawansowaniu choroby nowotworowej u kobiet z protezami piersiowymi, jak i bez protez.

Pozostaje odpowiedzieć na pytanie:

Czy wszczepienie protez celem rekonstrukcji piersi nie zwiększa ryzyka nawrotu choroby i nie skraca okresu przeżycia?

Także tu większość autorów jest zdania, że wykonanie zabiegów rekonstrukcyjnych piersi z użyciem protez nie zwiększa ryzyka nawrotu raka piersi i nie skraca czasu przeżycia kobiet z tą chorobą. Georgiade porównując grupę 101 kobiet po amputacji piersi z powodu raka, u których wykonano natychmiastową rekonstrukcję z użyciem protez, z grupą 377 kobiet operowanych z tego samego powodu, lecz bez rekonstrukcji, nie stwierdził jakichkolwiek różnic w czasie przeżycia. Na podstawie 20-letnich obserwacji Petit wykazał, że ryzyko nawrotu raka piersi i wystąpienia odległych przerzutów jest mniejsze u kobiet, które miały wykonaną rekonstrukcję piersi z użyciem protez, niż u kobiet, którym takiej rekonstrukcji nie wykonano. Podobnie Park porównując grupę 289 kobiet operowanych z powodu raka piersi, które poprzednio miały wszczepione protezy w celu ich powiększenia, a po amputacji miały rekonstruowane piersi z użyciem protez, wykazał podobny procent nawrotów, przerzutów bliskich i odległych, jak w grupie kobiet bez protez. Jednak u kobiet z protezami odnotował zdecydowanie mniejszy procent zgonów z powodu raka niż wśród kobiet, u których po amputacji piersi nie wykonywano rekonstrukcji za pomocą protez. Analogiczne dane podaje McLaughlin u kobiet szwedzkich operowanych z powodu raka piersi. Także tu kobiety, u których wykonano rekonstrukcję z użyciem protez, cechował dłuższy okres przeżycia po operacjach raka piersi.

Powyższe spostrzeżenia potwierdzają badania na zwierzętach. Dreyfuss udowadnia wręcz, że obecność protez w okolicy piersiowej opóźnia i zwalnia rozwój komórek nowotworowych sztucznie stymulowanych u zwierząt doświadczalnych.

Czy zatem na podstawie powyższych danych należałoby wysnuć wniosek, że protezy piersiowe winny stać się nie tylko sposobem na poprawę wyglądu i psychiki kobiet, ale i rodzajem „lekarstwa – szczepionki” zmniejszającej niebezpieczeństwo zachorowania na raka piersi, opóźniającej nawrót nowotworu po amputacji piersi?

Pacjentka lat 45 po amputacji lewej piersi z powodu raka i ta sama pacjentka 1 rok po rekonstrukcji piersi i brodawki piersiowej

Zapewne byłoby to nazbyt śmiałe stwierdzenie, które nie uwzględniałoby ryzyka (innego niż nowotworowe) związanego z zabiegiem powiększania i rekonstrukcji piersi.

Jednak przytoczone opinie jednoznacznie potwierdzają fakt, że protezy piersiowe stosowane w zabiegach powiększania piersi u kobiet zdrowych i w rekonstrukcji piersi u kobiet po amputacji z powodu raka nie powodują zwiększonego zagrożenia rozwoju tego najczęstszego nowotworu u kobiet.

Decyzję o wszczepieniu protez piersiowych kobieta winna podejmować zawsze po wnikliwej analizie z udziałem kompetentnego lekarza.

Jednak zadając sobie pytanie: „Czy operacja powiększenia lub rekonstrukcji piersi z użyciem protez zwiększa ryzyko zachorowania na raka piersi?”, można dziś śmiało odpowiedzieć: NIE!!!

Jerzy Kolasiński

Opracowano na podstawie artykułu Susan J. Hoshaw i in. pt. Breast Implants and Cancer: Causation, Delayed Detection, and Survival, zamieszczonego w „Plastic and Reconstructive Surgery”, May 2001.

Artykuły powiązane:

1. Jakie istnieją wskazania do powiększania piersi?
2. Czy piersi powiększa się tylko za pomocą protez? Jakie protezy stosuje się najczęściej? Czy istnieje absolutnie bezpieczna proteza?
3. Jak wykonywany jest zabieg powiększenia piersi? Jakie cięcia skórne są najczęściej stosowane? Gdzie umieszcza się protezy?

Problematyka związana z powiększaniem piersi cieszy się niesłabnącym zainteresowaniem mediów. Dość często powtarzane są jednak obiegowe opinie, które wielokrotnie nie znajdują odbicia w prawdzie. Dzieje się tak z powodu braku rzeczowej wiedzy na ten temat.

Na tak „opuszczonym” polu z łatwością znajdują sobie miejsce prostackie, często kpiarskie stwierdzenia, które nie tylko w złym świetle stawiają kobiety poddające się tego rodzaju zabiegom, ale nadto trywializują sam problem, pomijając jego istotę. Tymczasem zjawisko braku akceptacji swojego wyglądu nie jest już dziś czymś egzotycznym czy ekstrawaganckim. Rzeczowa analiza tego zagadnienia pokazuje, że tego rodzaju zachowania są w dzisiejszym społeczeństwie czymś całkiem normalnym i odzwierciedlają poziom jego intelektualnego i społecznego rozwoju.

Doskonałą ilustracją takiego poglądu jest analiza problematyki związanej z zabiegami powiększania piersi. Podjęła się jej m.in. amerykańska fundacja The Aesthetic Surgery Education and Research Foundation. Praca na ten temat została opublikowana w kwietniowym numerze „American Surgery Journal”. Autorzy zastosowali dość oryginalną i nowoczesną metodę badań. Na stronach witryny internetowej www.implantinfo.com opublikowali ankietę składającą się z 177 pytań, adresowaną zarówno do kobiet, które przeszły zabieg powiększenia piersi z użyciem implantów, jak i tych, które zamierzają poddać się takiej operacji. Uzyskano odpowiedzi od 4011 kobiet (2273 po zabiegu i 1 738 zdecydowanych na jego wykonanie), co dało ogromny materiał pozwalający na wyciągnięcie miarodajnych wniosków.

Średnia wieku pacjentek poddających się operacji powiększania piersi wy niosła 33,5 lat (od 1 5 do 65 lat). Są to najczęściej kobiety zamieszkujące duże i średnie miasta. Zdecydowana więk­szość to kobiety zamężne (64%) lub żyjące w związku nieformalnym (1 0%). Zdecydowanie rzadziej na operację decydują się kobiety samotne (1 5%), a już wyjątkowo wdowy (0,4%). Kobiety pod dające się operacjom powiększania piersi mają najczęściej jedno lub dwójkę dzieci. Zdecydowana większość z nich posiada wyższe wykształcenie (66%). Aż 79% to osoby niepalące. 77% tych kobiet nie pije alkoholu lub spożywa go okazjonalnie.

Pacjentka lat 32 przed zabiegiem powiększania piersi; Stan po zabiegu

Najważniejszym czynnikiem skłaniającym do poddania się operacji była chęć poprawy wyglądu bez ubrania. Jednak decyzja o poddaniu się operacji nie za padała pochopnie. Ponad połowa badanych kobiet podkreślała, że proces decyzyjny trwał blisko 3 lata. Był on poprzedzony wnikliwą analizą wszelkich „za” i „przeciw”. Ponad 92% ankietowanych pamięta, że chirurg bardzo dokładnie informował je o wszystkich zagadnieniach związanych z zabiegiem, 75% podaje, że otrzymała informacje na te mat możliwych powikłań, takich jak: pęknięcie protez, zmiana czucia brodawek, infekcja, stwardnienie piersi, ból, krwawienie, prawdopodobieństwo kolejnych operacji i utrudnienie w wykony waniu mammografii. Do leczenia zgłaszały się najczęściej kobiety z rozmiarem biustu „A” (46%) i „B” (35%), co jest obiektywnym parametrem uzasadniają cym decyzję o operacji.

Równie ciekawa jest ta część ankiety, która mówi o tym, jak operacja wpłynęła na życie pacjentek. Zdecydowana większość badanych (88%) jest zadowolona z uzyskanego efektu i aż 93% jest zdecydowanych zachęcać swoje znajome do podjęcia podobnej decyzji. Zdaniem ogromnej większości uzyska ny efekt znacznie poprawił ich wygląd (92%) i samopoczucie (82%). Co cieka we, większe piersi to przede wszystkim większa radość z kupowania nowych ubiorów (83%), co jest wymieniane znacznie częściej niż poprawa życia seksualnego (53%) i rodzinnego (31%). Tylko 14% kobiet upatrywało w obfitszym biuście lepszych perspektyw zawodowych.

Spokojna analiza wyników cytowanej publikacji pozwala inaczej spojrzeć na zagadnienie chirurgicznej korekcji piersi. Uważne wsłuchanie się w głos 4011 uczestniczek ankiety zmusza do refleksji nad odczuciami współczesnej kobiety, dla której wygląd stanowi istotny czynnik sukcesu w życiu osobistym i społecznym.

dr n. med. Jerzy Kolasiński

Opracowano na podstawie artykułu: V. Leroy Young i in., Initial Results from an Onli ne Breast Augmentation Survey, „Aesthetic Surgery Journal”, March/April 2004.

Artykuły powiązane:

1. Powiększenie piersi
2. Jakie istnieją wskazania do powiększania piersi?
3. Jak wykonywany jest zabieg powiększenia piersi? Jakie cięcia skórne są najczęściej stosowane? Gdzie umieszcza się protezy?